او چنين درخواستى از وى كند در حالى كه مىداند اسلام ، مبارزه با ظلم و فساد و بىعدالتى را واجب دانسته است . اضافه بر آن راويان بنا به آنچه كه از الميزان ابن حجر و ميزان الاعتدال ذهبى برمىآيد چنين روايتهايى كسانى چون سيف بن عمر هستند كه به دروغپردازى و جعل احاديث شهرت دارند يا كسانى مىباشند كه ناشناخته‌اند و - دست‌اندركاران علم رجال هيچ سخنى در تأييد يا تكذيب آنها بميان نياورده‌اند و يا از قماش كسانىاند كه اصلا يادى از آنها نرفته است همچون عمرو بن قبيعة . و روايت آخرى را كه طه حسين از آن نتيجه گرفته كه حسن بن على ( ع ) به معناى دقيق كلمه عثمانى بوده است البلاذرى از المدائنى نقل كرده كه اين المدائنى به دروغگويى و دشمنى با على و خاندان وى ( ع ) شهرت دارد گواينكه متن روايت حكايت از آن دارد كه منظور از آن ، هتك حرمت هر دو امام و متهم ساختن امام على ( ع ) به دشمنى با معاويه و شركت داشتن در قتل اوست چه در آن آمده است امام حسن مشغول وضو گرفتن بود و درست وضو نمىگرفت و پدرش دستورش داد تا وضويش را كامل كند اين مورد را هيچ كس دربارهء حسن بن على ، احتمال نمىدهد و در صورتى هم كه به فرض محال ، فرض كنيم امام حسن به ادعاى مدائنى ، وضويش را درست نمىگرفت و پدرش او را به آنچه كه بايد انجام دهد ، راهنمايى كرده چه دليلى دارد و به چه مناسبتى پدرش را با چنان پاسخ خشك و بىمعنايى ، جواب دهد : ( شما ديروز كسى را كشته‌ايد كه وضويش را درست گرفته بود ) . در هر صورت ، از مدائنى و اربابان وى شگفت نيست كه عثمان را در صف مظلومان ، برشمارند و على را در شمار ستمكارانى قلمداد كنند كه به او ظلم كردند و به گواهى حسن بن على ، او را از زندگى محروم ساختند . ولى شگفت آن است كه استاد ادبيات عرب ( دكتر طه حسين ) اين چنين با اطمينان با اين روايت برخورد كند و حكم ستمكارانه خويش در مورد امام حسن بن على را كه از همهء مردم به جدش رسول خدا محبوبتر بود و شباهت صورتى و سيرتى بسيارى با وى داشت و هم دربارهء او و برادرش به اتفاق محدثين فرموده بود كه : ( اينان در نشست و برخاست خود دو امام هستند ) صادر كند شگفت است كه چنين اطمينانى به اين روايت كند و حكم ناجوانمردانهء خويش را على رغم عيبهاى آن كه بر مردم عادى پوشيده نيست و اديبان و منتقدانى چون دكتر طه حسين و امثال او كه جاى خود دارند ، از آن نتيجه‌گيرى كند و بگويد كه او به تمام معنى كلمه و دقيقا ، « عثمانى » بوده است .